Today’s salt production fields and the slave history of Bonaire

We are driving from Lac Bay on the EEG Boulevard to the south of Bonaire where the salt fields of Cargill Salt works are located. We take a picture of the road, rough flat landscape and the clouds. We see the yellow windmills to pump water from one area to a higher one. It is a physical fact that water can not flow upwards without any support. The flood brings sea water to the fields via canals. The burning sun makes the water evaporate. At the end of the process, the water colours pink. These days the salt is extracted and transported by machines.

In the past, it was a different story. From the 17th century, the Dutch used Bonaire as an island for salt plantations. Holland needed salt and could no longer buy it from Spain with who it was at war. The African slaves, Indians and prisoners had to work on the fields and lived in extremely small houses with no comfort at all. It was a struggle to survive. The slaves lived next to fields and each group of houses had a different coloured obelisk and houses (white, orange, red) to show where the cargo ships should collect the salt. For a period of 250 years there were only slaves and guards on the island. The cruel exploitation and slavery was abandoned in 1862. Many European countries should be ashamed about how they conquered the world and established slavery.

We rijden over de EEG Boulevard van Lac Bay naar het zuiden van Bonaire waar de zoutvelden van Cargill Salt Works gelegen zijn. We nemen een foto van de weg, het ruwe landschap en het wolkendek. Gele windmolens pompen het water naar hoger gelegen platforms. Het is fysiek bewezen dat water niet naar boven kan lopen zonder enige ondersteunende krachtbron. Bij vloed loopt het zeewater via kanalen de velden op. De brandende zon laat enkel het water verdampen. Bij het einde van het proces kleurt het overblijvende water roze. Nu in deze moderne tijd wordt alles machinaal ontgonnen en vervoerd. 

In het verleden was dit een ander verhaal. Vanaf de 17de eeuw gebruikten de Nederlanders Bonaire als eiland voor zoutplantages. Nederland had zout nodig en kon dit niet meer kopen van Spanje waarmee het in oorlog was. Afrikaanse slaven, indianen en gevangenen werden gedwongen op het veld werken en leefden in barre omstandigheden in zeer kleine huisjes zonder enige voorzieningen. Het was een voortdurige strijd om te overleven. De slaven leefden vlak naast de zoutvlakten in groepen en iedere gemeenschap had een andere kleur van obelisk en huisjes. De obelisk was een merkteken voor de vrachtboten die hun lading kwamen ophalen. Gedurende een periode van 250 jaar leefden er enkel slaven en bewakers op het eiland. De wrede uitbuiting en slavernij werd afgeschaft in 1862. Vele Europese landen moeten zich schamen voor hun veroveringen in de nieuwe wereld en de uitbuiting van slaven.. 
 

Previous Bonaire article: The Royal Clipper docked in the port of Bridgetown, Barbados

Previous slave related article: San Pedro Claver church, Cartagena

Return to main page